Search

โอริสะ ฮิราตะ: จาก Tokyo สู่ Bangkok Notes “หน้าที่เราไม่ได้ทำละครออกมาเพื่อสั่งสอนคนดู”

Posted: 03 Nov 2017 03:40 AM PDT (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เว็บไซต์ประชาไท) นัชชา ตันติวิทยาพิทักษ์ สัมภาษณ์และเรียบเรียง พิชาญ สุจริตสาธิต และ ธีรพันธ์ เงาจีนานันต์ ถ่ายภาพ 1. “คนในภาพวาดของเฟอร์เมียร์ ทุกคนหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง แสงที่สาดจากหน้าต่างทำให้เรามองเห็นสิ่งในห้องเท่าที่แสงส่องถึงเท่านั้น บางทีมันก็เหมือนกับชีวิตเรานี่แหละ มีทั้งที่แสงส่องถึง และส่องไม่ถึง” นี่คือบทสนทนาตอนนึงของละครเรื่อง “Bangkok Notes สงคราม ภาพวาด ผู้คน ฯลฯ” ลองจินตนาการว่าคุณกำลังนั่งอยู่ในหอศิลป์สักแห่งที่กำลังจัดแสดงผลงานของเฟอร์เมียร์ (Vermeer) จิตรกรชาวดัทช์ที่คุณเองก็ไม่ค่อยคุ้นหูเท่าแวนโก๊ะ หรือปีกัสโซ่ พื้นที่นั่งคอยในโถงนั้นหนาวเย็นเล็กน้อย อันที่จริงคุณไม่ได้สนใจผลงานศิลปะเท่าใดนัก แต่คนที่คุณมาด้วยเขาพาคุณเข้าไปยังโลกนั้น โลกที่คุณไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเข้าไป เมื่อคุณพิจารณาภาพเหล่านั้น ก็น่าแปลกที่คุณกลับเข้าใจมัน อาจเพราะประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่งผ่านมาของคุณ มันไม่ได้ทำให้คุณเป็นคนมีแต่ความสดใส ไร้เดียงสาอีกต่อไป คุณรู้ว่าในหัวใจของมนุษย์ทุกคนล้วนมีที่ที่แสงส่องไปไม่ถึง ที่ที่อยากปกปิด คุณยิ้มสดใสให้กับเรื่องตลกขำขันที่คนอื่นเล่าให้ฟังในโถงของหอศิลป์นั้น ท่ามกลางเสียงแว่วดังมาของผู้คนที่คุยกันเรื่องสงครามในแถบยุโรปเป็นระยะ คุณแทบไม่ได้ใส่ใจ ในความรู้สึกคุณ สงครามนั้นอยู่ห่างไกลจากตัวคุณมากเกินไป จนคุณไม่อาจเข้าใจว่าเพราะเหตุใดคนหนุ่มบางคนถึงตื่นเต้นและอยากเข้าร่วมนัก หรือทำไมบางคนที่เคยอยู่ในชมรมเพื่อสันติภาพก็ละทิ้งถอนตัวออกจากความยึดมั่นในอุดมการณ์นั้นไป เพราะแก่เกินไป หรือไม่ก็เพราะเห็นโลกมามากเกินไป คุณไม่อาจแน่ใจ แต่แน่ล่ะ สิ่งที่ดึงดูดความสนใจจากคุณได้มากที่สุดตอนนี้ก็คือปัญหาชีวิตของคุณเอง คุณมาถึงจุดที่ต้องเลือกว่าจากนี้จะตัดสินใจอย่างไรต่อไป และไม่ว่าทางเลือกไหนก็ดูจะโหดร้ายกับคุณไปทั้งหมด... Read More